Escultura, pintura e obra pública como linguaxes dun mesmo pensamento

Escultura son as miñas Criaturas, pegadas das miñas mans que falan cando ninguén fala e que te queren cando ninguén quere. Por iso non saben de artificiais PROCESOS mecánicos SEN AUTORÍA. Son únicas, inéditas e orixinais.

Na escultura busco unha presenza. A materia non é só soporte: é peso, textura, límite e posibilidade. A pedra, a madeira ou o volume constrúen un espazo no que a obra aparece a través da talla, da decisión e do contacto directo.

A pintura artéllase como un novo espazo narrativo aberto no que a materia pictórica constrúe novas subxectividades críticas a través de presenzas, fragmentos e símbolos.

A obra pública leva a creación fóra do obradoiro e sitúaa no espazo compartido. Son pezas pensadas para resignificar o territorio, para convivir coa memoria colectiva e tamén coa xente que habitará eses lugares.

A creación non sempre se detén nos límites da pintura ou da escultura. Nesta sección recóllense outras pezas, ás veces experimentais, que exploran novos materiais, soportes e formas de expresión visual, mantendo vivo o diálogo constante entre o concepto e a materia.